این قالی به همت منوچهر شجاعی،همسر زنده یاد فاطمه جهانگرد در ابعاد ۲۶۰×170 و رجشمار ۱۲۰ جفت به مدت دو سال توسط هنرمندان قالی باف کرمانی بافته شده است. در متن این قالی شعری از زنده یاد فاطمه جهانگرد ، شاعر فقید کرمانی است که در ۴۲ بیت توصیفی جامع از قالی کرمان و انواع نقش های آن است.. ابیات شعرنیز خط استاد جمال الدین مودب و طراحی آن توسط محمدحسین عاطفی و بافت استاد محمد ابوالهادی صورت گرفته است. این فرش به مدت ۲ سال در موزه هنرهای معاصر صنعتی به نمایش گذاشته ‌شده  و با برپایی موزه فرش به این موزه منتقل خواهد شد.

 

قالی کرمان من 

 

ای‌ که‌ تو پرسی‌ ز من‌ و حال‌ من‌                     قالی‌ من‌ قصه‌ی‌ احوال‌ من‌

 آنچه‌ حدیث‌ غم‌ پنهان‌ ماست                          قالی‌ خوش‌ منظر کرمان‌ ماست‌

 قالی‌ ما گلشن‌ جان‌ و دل‌ است‌                        کاین‌ همه‌ آوازه‌ از آن‌ حاصل‌ است‌

 تار غنا پود وفا و صفا                                 بافته‌ شد در هم‌ و شد فرش‌ ما

نرم‌ ترک‌ گام‌ بنه‌ بر سرش                              حیف‌ ببازی‌ تو به‌ سیم‌ و زرش‌

 قالی‌ ما گنج‌ قناعت‌ بود                                ثروتی‌ از عز و مناعت‌ بود

 نقش‌ بدیعی‌ که‌ به‌ قالی‌ ماست‌                         گلبنی‌ از همت‌ عالی‌ ماست‌

 گلشن‌ آن‌ باغ‌ گل‌ آرزو                                 این‌ همه‌ سکر آور و خوشرنگ‌ و بو

 غنچه‌ی‌ آن‌ زندگی‌ ناتمام                              کان‌ شده‌ پرپر سر هر کوی‌ و بام‌

 لحظه‌ای‌ آرام‌ نگر بر گلش‌                            نیک‌ ببین‌ نسترن‌ و سنبلش‌

 نرگس‌ آن‌ گر ز تو دل‌ می‌برد                                    روشنی‌ از دیده‌ی‌ من‌ می‌خرد

 یاسمنش‌ را بنگر یار من‌                               یاد کن‌ از کودک‌ بیمار من‌

 سبزه‌ی‌ آن‌ سبزه‌ی‌ شوق‌ و امید                       شوق‌ و امیدی‌ که‌ به‌ خون‌ در تپید

 بید معلق‌ به‌ میان‌ چمن‌                                 آیت‌ بر گشتگی‌ بخت‌ من‌

 این‌ همه‌ برگ‌ و بر شاد و خوشاب‌                  از سر سرچشمه‌ی‌ دل‌ خورده‌ آب‌

 چهره‌ی‌ آن‌ چهر خوشاب‌ من‌ است‌                   باغ‌ جوانی‌ و شباب‌ من‌ است‌

سرخی‌ متنش‌ همه‌ خوناب‌ دل‌                         هست‌ نشان‌ از تب‌ و از تاب‌ دل‌

 ای‌ که‌ نداری‌ خبر از چون‌ و چند                    خنده‌ی‌ گل‌هاش‌ مرا زهر خند

 قالی‌ من‌ قصه‌ی‌ اندوه‌ من‌                             گوشه‌ای‌ از مشکل‌ انبوه‌ من‌

 چانه‌ مزن‌ بیش‌ خریدار آن‌ !                          سرد مکن‌ گرمی‌ بازار ان‌

 قالی‌ من‌ سفره‌ی‌ نان‌ من‌ است‌                         قوّت‌ تن‌ و قوت‌ جان‌ من‌ است‌

 آب‌ حیاتی‌ است‌ به‌ شریان‌ من‌                         نام‌ و نشانی‌ است‌ ز کرمان‌ من‌

 زحمت‌ بافندگیم‌ پیر کرد                               ناخوشیم‌ زار و زمین‌گیر کرد

 آذر و تیر و دی‌ و اردیبهشت‌                         فرش‌ ببافم‌ ز صفا چون‌ بهشت‌

 بس‌ که‌ نشستم‌ به‌ سر دار فرش                       سوخت‌ برایم‌ دل‌ تب‌دار فرش‌

 دست‌ مرا بین‌ که‌ چه‌ تابیده‌ است‌ !                   پای‌ کج‌ این‌ گونه‌ کسی‌ دیده‌ است‌ ؟

 عمر به‌ جان‌ کندن‌ پایان‌ برم‌                          تا که‌ چنین‌ طرفه‌ ببار آورم‌

 نقشه‌ی‌ «عباسی‌ »   آن‌ دلنشین‌                      «خوشه‌ی‌ انگوری‌ » آن‌ آتشین‌

 شهره‌ شده‌ نقشه‌ی‌ «قرانی‌ » اش‌                     «بوته‌ » و «صرام‌ » و «حسنخانی‌ » اش‌

 گر ز غمم‌ خلق‌ به‌ رنج‌ آورم                          لیک‌ ترا گنج‌ «ترنج‌ » آورم‌

 نقش‌ «درختیش‌ » ببین‌ کاین‌ چنین                   گوی‌ سبق‌ برده‌ ز دیبای‌ چین‌

 کبک‌ ببین‌ در چمن‌ «سبزه‌ کار»                      زد «چمنی‌ » گنج‌ زمرد کنار

 فصل‌ بهار است‌ به‌ قالی‌ عیان                                    لیک‌ زده‌ خیمه‌ به‌ عمرم‌ خزان‌

 گرچه‌ بسی‌ خون‌ جگر خورده‌ ام‌                     حال‌ نه‌ دلتنگ‌ و نه‌ افسرده‌ ام‌

 شاد از آنم‌ که‌ بود فرش‌ ما                             نقش‌گر زندگی‌ و نقش‌ ما

 رنج‌ و هنر را به‌ هم‌ آغشته‌ ام‌                                    گل‌ به‌ گلستان‌ جهان‌ کشته‌ ام‌

 باغ‌ دل‌ فرش‌ بود ماندنی‌                               قصه‌ی‌ جان‌ کندن‌ من‌ خواندنی‌

 قالی‌ کرمان‌ من‌ این‌ مهد عشق‌                                    شور شرف‌ ، شعر صفا، شهد عشق‌

 صبر گره‌ خورده‌ به‌ شیرازه‌اش‌                       گشته‌ «جهان‌ » مست‌ ز آوازه‌اش‌

 حال‌ که‌ خواندی‌ تو از آن‌ نقش‌ من‌                   در خور و ارزانی‌ تو فرش‌ من‌

 شاد نشین‌ بر سرش‌ ، آرام‌ گیر                        از گذر دور جهان‌ کام‌ گیر

 بی‌ خبر از زحمت‌ بافندگی‌                            شهد بنوش‌ و گذران‌ زندگی‌

 

‌فاطمه جهانگرد

اساتید فرش و صنایع دستی کرمان | فرش ایران |
۲۹ خرداد ۱۳۹۳ ساعت ۱۲:۳۵

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

صفحه ما در فیس بوک اشتراک گذاری شاتا