هنر چنته بافی

چنته یا آینه دان یکی از دستبافت های عشایر است که صرفا توسط زنان بافته شده و از آن به عنوان کیسه یا خورجینی جهت حمل وسایل شخصی نظیر پول، توشه راه، فشنگ و… استفاده می شود. دختران و زنان عشایر از همان کودکی بافت چنته را فرا گرفته و هنگام رسیدن به سن ازدواج برای خانواده های خود چنته های مرغوب می بافند.


چنته معمولا دسته ای دارد که از جنس نخ خود چنته بافته شده برای آویزان کردن از نقطه ای یا انداختن روی دوش استفاده می شود.

بافت چنته متفاوت است هم از نوع بافت قالی جنته بافته می شود هم از بافت گلیم، هم بافت جاجیم، هم بافت خورجین و سایر بافت ها برای بافت چنته استفاده می گردد. از چنته برای نگهداری آینه ، شانه ، قرآن، قاشق، نخ و سوزن و لوازم خیاطی، حمل غذا در کوچ و موارد دیگر استفاده می گردد.

چنته در سالهای اخیر بیشتر جنبه تزئینی یافته و در خودروها یا دکوراسیون منزل مورد استفاده قرار می گیرد که غالبا در طرح ها و اندازه های مینیاتوری تهیه می گردد.

برای بافت چنته با توجه به عرض کم آن زمان برپا کردن دار چنته برای تعداد بیشتر از ۵ عدد دار تهیه می شود و یک بافنده چنته می تواند با یکبار برپا کردن دار و چارچوب به تعداد ۱۰ تا ۲۰ عدد چنته ببافد که هر کدام می تواند نقش متفاوت داشته باشند.

نقش های چنته غالبا از اسامی جلاله استفاده شده و یا اسامی ائمه در آن بافته می شود. همچنین نقوش پرندگان و حیوانات اهلی در آن استفاده می گردد. محل آویزان کردن چنته در چادر عشایر تیرک های عمودی چوبی هستند و معمولا در نقطه ای آویزان می شود که از دسترس اطفال به دور باشد.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

صفحه ما در فیس بوک اشتراک گذاری شاتا